Asbest is een natuurlijke delfstof die wordt gewonnen in onder andere Zuid-Amerika, Rusland en Canada. Zowel de Russische stad Asbest als de Canadese stad Asbestos (in de provincie Quebec) zijn vernoemd naar dit natuurlijke product. Asbest is ook een verzamelnaam voor een aantal in de natuur voorkomende mineralen (silicaten) die opgebouwd zijn uit fijne, microscopisch kleine vezels.
Er bestaan verschillende soorten asbestmineralen. De asbestvezels zijn onder te verdelen in twee hoofdgroepen:
Alleen bij ruwe asbest herken je aan de kleur tot welke soort het asbest behoort. Eens verwerkt, lukt dat niet meer. Dan heb je laboratoriumanalyses nodig om de soorten te onderscheiden. Commercieel gezien zijn de volgende drie soorten asbest van belang geweest: chrysotiel, crocidoliet en amosiet. Bij inademing vormen alle soorten een gezondheidsrisico, maar blauwe en bruine asbest zijn het gevaarlijkst.
‘Zware metalen’ is een verzamelnaam voor metalen zoals Chroom, lood, cadmium, kwik, arseen, nikkel en zink. Een teveel aan zware metalen kan schadelijk zijn voor de gezondheid en schade berokkenen aan de nieren, de lever, de hersenen en het zenuwstelsel.
Lood is uitermate toxisch en kan het menselijk organisme binnendringen via de luchtwegen, huidcontact en voeding. Langdurige blootstelling aan lood kan hersenbeschadigingen veroorzaken of tot dementie leiden. Het meest bekende gezondheidsprobleem is saturnisme wat vooral bij jonge kinderen hersenstoornissen veroorzaakt. De meeste loodbesmettingen gebeuren door blootstelling aan oude verflagen in oude woningen. Wanneerde verf afbladdert, komt lood vrij in de atmosfeer. Lood kan ook terechtkomen in drinkwater wanneer het door loden buizen stroomt, vooral in streken waar het verdeelde water zacht is.
Net als asbest was chroom populair in gebruik omdat het zich makkelijk kon hechten aan andere metalen en verwerkt kon worden in hout, verf en plastic. Het bood extra stevigheid en bescherming tegen corrosie. Denk bijvoorbeeld aan roestvrij staal, beschermende verf, geïmpregneerd hout en deklagen van militaire voertuigen.
Maar wanneer je chroomhoudende materialen bewerkt (boren, slijpen, lassen), of je verwijdert de primer, dan kan de stof door inademing, huidcontact of door opname via de mond in het lichaam terechtkomen.
Zelfs een kleine hoeveelheid kan al kanker veroorzaken. De kans op longkanker is het grootst, maar het wordt ook verdacht van het veroorzaken van kanker in andere organen.